Academic Journals Database
Disseminating quality controlled scientific knowledge

Biotypowanie szczepów grzybów izolowanych od pacjentów z chorobami jamy ustnej

ADD TO MY LIST
 
Author(s): Anna J. Kurnatowska | Piotr Kurnatowski

Journal: Medical Mycology
ISSN 1232-986X

Volume: 5;
Issue: 4;
Start page: 213;
Date: 1998;
VIEW PDF   PDF DOWNLOAD PDF   Download PDF Original page

Keywords: biotypy | grzyby | jama ustna

ABSTRACT
Grzyby wydzielają do środowiska enzymy hydrolityczne rozkładające związki wielocząsteczkowe – wielocukry (polisacharydy), białka, lipidy, węglowodory. Syntetyzowane przez grzyby chorobotwórcze enzymy odpowiedzialne za katalizowanie hydrolizy wiązań, np. C-O, C-N i C-C, określa się ogólnie jako hydrolazy. Wyróżnia się: esterazy, a wśród nich: hydrolazy estrów grupy karboksylowej (lipaza triacyloglicerolowa, fosfolipaza A2) i monoestru fosforowego (fosfataza alkaliczna, fosfataza kwaśna) oraz hydrolazy estru siarkowego (sulfatazy); glikozydazy (b-glukozydaza, a-glukozydaza, a-mannozydaza); peptydazy – egzopeptydazy (proteazy, np. proteaza asparaginowa; aminopeptydazy, np. arylamidazy) i endopeptydazy (proteazy); enzymy hydrolizujące wiązania C-N, np. ureaza. Wprowadzając standaryzowany test (API ZYM bioMérieux) udało się określić dla różnych gatunków grzybów wyodrębnionych z ontocenoz narządowych – charakteryzujące je enzymogramy. Określono dla 146 szczepów Candida albicans, wyodrębnionych od pacjentów z różnymi rozpoznaniami stomatologicznymi (periodontitis juvenilis, glossitis, gingivitis, stomatitis prothetica, leukoplakia, stomatitis atrophica) aktywność 19 enzymów hydrolitycznych, wykorzystując test API ZYM, firmy bioMérieux. Biotypowanie szczepów Candida przeprowadzono wg klasyfikacji Williamsona (1986), który wyróżnił 8 biotypów (od A do H) opartych na analizie aktywności 5 wybranych hydrolaz, a mianowicie: esterazy (e3), arylamidazy walinowej (e7), naftolu-AS-BI-fosfohydrolazy (e12), a-glukozydazy (e16) i N-acetyl-b-glukozaminidazy (e18). Wśród 146 szczepów Candida albicans wyodrębnionych z jamy ustnej tylko 60% z nich można było umieścić w klasyfikacji Williamsona. Okazało się więc konieczne opisanie dalszych biotypów, uwzględniających inne kombinacje ujawnionych hydrolaz, będących podstawą podziału szczepów; zaproponowano więc dodatkowe biotypy (od I do N). Biorąc pod uwagę zdolność szczepów grzybów do uwalniania niektórych enzymów hydrolitycznych stwierdzono 12 biotypów charakterystycznych dla Candida albicans. Najwięcej zbadanych szczepów zaliczono do biotypu F – 28,7%, nieco mniej do A – 23,7% oraz E – 18,9%, zaś do C – 10,2%. Tylko pojedyncze szczepy zakwalifikowano do biotypów I, J, K i L – wszystkie po 1,1% oraz N – 2,7% i G – 5,9%. Należy podkreślić, że żaden ze zbadanych szczepów nie miał cech biotypów D lub H, wyróżnionych w materiale Williamsona. Analizując występowanie poszczególnych biotypów szczepów grzybów wyizolowanych od pacjentów z różnymi rozpoznaniami klinicznymi stwierdzono, że w przypadkach gingivitis 40% szczepów zakwalifikowano do biotypu F. Ten sam biotyp był również najczęściej rozpoznawany u osób z periodontitis juvenilis (33,3%), glossitis (46,7%) i stomatitis prothetica (32,7%). U chorych z periodontitis adultus najwięcej szczepów (32%) wykazywało aktywność enzymów pozwalających na zaliczenie ich do biotypu E, zaś w stomatitis atrophica i leukoplakii – do biotypu A (odpowiednio 37,5% i 26,9%). W przypadkach leukoplakii tak samo często zaszeregowywano szczepy izolowane od pacjentów z tym rozpoznaniem do biotypu E.
Affiliate Program     

Tango Rapperswil
Tango Rapperswil