Academic Journals Database
Disseminating quality controlled scientific knowledge

Dysfunkcja układu moczowego u dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową. Algorytm postępowania diagnostycznego i terapeutycznego

ADD TO MY LIST
 
Author(s): Danuta Leśniak | Andrzej Chilarski

Journal: Przegląd Pediatryczny
ISSN 0137-723X

Volume: 36;
Issue: 2;
Start page: 104;
Date: 2006;
VIEW PDF   PDF DOWNLOAD PDF   Download PDF Original page

Keywords: przepuklina opono wo-rdzeniowa | pęcherz neurogenny | badania diagnostyczne | leczenie farmakologiczne | zabiegi urologiczne | badanie urodynamiczne

ABSTRACT
Wprowadzenie. Częstość występowania wad dysraficznych na świecie określa się na 0,7-0,8/1000 żywych urodzeń. W Polsce częstość występowania tych wad szacuje się na 2,05-2,68/1000. Jednym z najpoważniejszych zaburzeń spowodowanych przez MMC (przepuklina oponowo-rdzeniowa) jest neurogenna dysfunkcja układu moczowego, która stanowi blisko 25% wszystkich zaburzeń urologicznych u dzieci. Celem pracy było przeprowadzenie retrospektywnej analizy materiału klinicznego, obejmującego dzieci operowane z powodu MMC, dokonanie oceny układu moczowego i dynamiki zachodzących zmian oraz wypracowanie algorytmu postępowania diagnostyczno-terapeutycznego u dzieci z tą wadą. Materiał i metody. Analizą objęto 245 dzieci, które zgłosiły się do Poradni Wad Dysraficznych w latach 1994-2002. Grupę badaną podzielono na 3 podgrupy, zależnie od wieku dziecka w chwili zgłoszenia się do poradni. Omówiono badania diagnostyczne wstępne i kontrolne (USG, cystografię, badanie urody-namiczne), a także wpływ zastosowanego leczenia na trzymanie moczu oraz występowanie zakażeń układu moczowego. Wyniki. Najwięcej odpływów pęcherzowo-moczowodowo-nerkowych zanotowano w grupie II (wiek zgłoszenia 4-12 mies.ż., średni wiek wykonania badania - około 10 mies.ż.). W badaniach urodynamicznych najczęściej stwierdzano typ pęcherza nadreaktywnego z przeszkodą podpęcherzową (44,8%). Ten typ zmian był także najczęściej spotykany u dzieci, u których w badaniu cystograficz-nym stwierdzono obecność odpływów (48%). Górne drogi moczowe oceniono za pomocą badania USG oraz w wybranych przypadkach za pomocą badania renoscyntygraficznego lub urograficznego. Najwięcej patologicznych zmian obserwowano w grupie dzieci najpóźniej objętych leczeniem (gr. III) — ponad 32%. Leczenie zaburzeń oparte było — w zależności od stwierdzanych zmian - na wprowadzeniu przerywanego cewnikowania oraz na podaniu leków antycholinergicznych i odkażających drogi moczowe. We wszystkich grupach uzyskano poprawę trzymania moczu. W przypadku braku efektów leczenia zachowawczego dzieci kwalifikowano do leczenia zabiegowego (najwięcej w grupie III). Wnioski. Dysfunkcja neurogenna układu moczowego ma charakter dynamiczny i powinna być diagnozowana i leczona u jak najmłodszych dzieci.
Save time & money - Smart Internet Solutions      Why do you need a reservation system?