Academic Journals Database
Disseminating quality controlled scientific knowledge

Nowe badania kliniczne – Sprawozdanie z 76 Sesji Naukowej American Heart Association. Orlando, 9-12.11.2003 r.

ADD TO MY LIST
 
Author(s): Paulina Wejner-Mik | Jarosław D. Kasprzak

Journal: Polish Journal of Cardiology
ISSN 1507-5540

Volume: 6;
Issue: 1;
Start page: 127;
Date: 2004;
VIEW PDF   PDF DOWNLOAD PDF   Download PDF Original page

Keywords: Nowe badania kliniczne – Sprawozdanie z 76 Sesji Naukowej American Heart Association. Orlando | 9-12.11.2003 r.

ABSTRACT
76 Sesja Naukowa American Heart Association (AHA) – największy kongres kardiologiczny świata – odbyła się w tym roku w Orlando (w stanie Floryda) i gościła ponad 30 tysięcy uczestników. Bogaty program naukowy pozwolił zapoznać się z wynikami najnowszych badań klinicznych, doniesień naukowych i prac oryginalnych w dziedzinie kardiologii z całego świata. Nie brakowało w nim polskich akcentów, w tym tak spektakularnych, jak przewodniczenie przez Prezesa Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego, prof. Michała Tenderę wraz z prof. H. Feigenbaumem (USA) plenarnej sesji: „ECHO 2003: The Fruit of 50 Years of Evolution”. Wśród wielu prezentowanych prac największe znaczenie dla klinicystów miały prezentacje skupione w sesjach „Late – Breaking Clinical Trials”, na których przedstawiano wyniki najnowszych randomizowanych badań klinicznych, z których najistotniejsze przedstawiamy poniżej. Jednym z najbardziej oczekiwanych były bez wątpienia wyniki badania VALIANT (Valsartan in Acute Myocardial Infarction Trial), które miało udowodnić skuteczność walsartanu (blokera receptora angiotensyny II) w zmniejszeniu śmiertelności i powikłań krążeniowych u chorych wysokiego ryzyka po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego (z dysfunkcją lewokomorową, EF57%) u pacjentów leczonych komórkami szpiku w porównaniu do grupy kontrolnej. Metoda ta była w 6-miesięcznej obserwacji bezpieczna i nie zwiększała ryzyka restenozy wieńcowej ani arytmii. Nowym, intensywnie badanym lekiem jest ximelagatran, doustny bezpośredni inhibitor trombiny, proponowany jako alternatywny dla warfaryny antykoagulant u chorych z migotaniem przedsionków. W badaniu SPORTIF V (Stroke Prevention Using Oral Thrombin Inhibitor in Atrial Fibrillation V) oceniano bezpieczeństwo i skuteczność podawania ximelagatranu w prewencji udarów i zatorowości układowej u chorych z migotaniem przedsionków. Włączono 3922 chorych przydzielając ich do grupy, w której podawano w stałej dawce ximelagatran (36 mg 2×dziennie) lub do grupy leczonej warfaryną (pod kontrolą INR) przez średni okres 20 miesięcy. Badanie wykazało równorzędność nowego leku z warfaryną (mierzoną częstością występowania udarów i incydentów zatorowych) – obserwowano je w 1,6%/rok w grupie ximelagatranu i 1,2%/rok w grupie warfaryny. Połączona analiza statystyczna badania SPORTIF V i bardzo zbliżonego SPORTIF III wykazała, że zgony/udary/incydenty zatorowe/istotne krwawienia występowały z częstością 5,2% w grupie ximelagatranu i 6,2% w grupie warfaryny, co stanowiło istotną statystycznie (p=0,038%) różnicę na korzyść nowego leku. U 6% pacjentów po 2-6 miesiącach od włączenia ximelagatranu zaobserwowano trzykrotny wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT), jednak wartości te wróciły do prawidłowego poziomu mimo kontynuowania leczenia. Wyniki badania dowodzą, że doustny bezpośredni inhibitor trombiny przedstawia nową możliwość skutecznej i bezpiecznej antykoagulacji bez konieczności stałego monitorowania wskaźników krzepnięcia i modyfikowania dawki leku. Może stanowić to przełom w strategii leczenia pacjentów z przewlekłym migotaniem przedsionków. Roczną śmiertelność w tej grupie chorych z kardiomiopatią inną niż niedokrwienna wynosi 6-7% przy standardowej terapii obejmującej inhibitory konwertazy angiotensyny i betaadrenolityki. Badanie DEFINITE (Defibrillators in Non-ischemic Cardiomyopathy Treatment Evaluation) przeprowadzono z myślą by ocenić czy implantacja kardiowertera–defibrylatora (ICD) zapobiega nagłym zgonom sercowym i poprawia przeżycie u pacjentów z niewydolnością serca bez tła niedokrwiennego (z frakcją wyrzutową nie większą niż 35%). Punktami końcowymi była śmiertelność całkowita oraz zgony z powodu zaburzeń rytmu. Wszyscy chorzy poddani byli optymalnej, standardowej terapii, u połowy wszczepiono kardiowerter–defibrylator. Po ponad dwuletniej obserwacji odsetek zgonów arytmicznych zmniejszył się z 33% w grupie leczonej jedynie farmakoterapią do 13% – w grupie z implantowanym ICD. Dwuletnia śmiertelność całkowita wynosiła odpowiednio: 13,8% vs 8,1% (p=0,06). Tak więc stosowanie ICD u chorych w III klasie niewydolności wg NYHA, wiązało się z silnym trendem do zmniejszenia (o 34%) śmiertelności całkowitej w porównaniu do samej farmakoterapii. Ewidentną korzyść wykazano u pacjentów w III klasie wg NYHA, gdzie zmniejszenie śmiertelności wyniosło aż 67%. W badaniu PAPABEAR (Prophylactic Amiodarone for the Prevention of Arrhythmias That Begin Early After Revascularization) oceniano czy profilaktyczne podawanie amiodaronu jest skuteczną i dobrze tolerowaną prewencją pozabiegowego migotania i trzepotania przedsionków u pacjentów poddanych zabiegom kardiochirurgicznym. Randomizacja objęła 600 pacjentów, a wyniki wykazały istotnie większą częstość występowania migotania i trzepotania przedsionków w grupie placebo (29,6%), niż w grupie leczonej amiodaronem (16,1%, p=0,001). Obserwowano nieco większą częstość występowania powikłań w grupie amiodaronu (bradykardie, wydłużenie odstępu QT), przy braku różnic w śmiertelności całkowitej między obiema grupami. Ponadto zaobserwowano, że chorzy leczeni amiodaronem mogli być nieco częściej wypisywani ze szpitala już w pierwszym tygodniu po zabiegu (trend na granicy istotności). REVERSAL (Reversing Atherosclerosis With Aggressive Lipid Lowering) – randomizowane, prospektywne badanie porównywało skuteczność 18-miesięcznej terapii atorwastatyną (w dawce 80 mg/dzień) vs prawastatyną (40 mg/dzień) jako prewencji wtórnej u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Skuteczność leczenia oceniana była na podstawie pomiaru blaszki miażdżycowej metodą wewnątrznaczyniowego Dopplera (IVUS). W wyniku zastosowanego leczenia poziom LDL-cholesterolu był znacząco niższy w grupie atorwastatyny, natomiast HDL-cholesterol – nieznacznie wyższy przy stosowaniu prawastatyny. Po 18 miesiącach terapii wykazano istotną progresję zmian miażdżycowych u chorych leczonych prawastatyną i nie wykazano zmian wśród pacjentów przyjmujących atorwastatynę, co potwierdza korzyści płynące z agresywnego leczenia hipolipemizującego; ponadto istotne znaczenie przypisuje się zaobserwowanej w tym badaniu zdolności atorwastatyny do obniżania białka CRP (o 36,4% vs 5,2% – dla prawastatyny; p
Why do you need a reservation system?      Affiliate Program