Academic Journals Database
Disseminating quality controlled scientific knowledge

OCENA MARKERÓW PÓŹNEJ TOKSYCZNOŚCI NERKOWEJ Z UWZGLĘDNIENIEM β2 MIKROGLOBULINY U DZIECI PO ZAKOŃCZENIU LECZENIA PRZECIWNOWOTWOROWEGO

ADD TO MY LIST
 
Author(s): Małgorzata Zubowska | Wojciech Młynarski | Krystyna Wyka1 | Wojciech Fendler | Aleksandra Gawłowska | Beata Zalewska-Szewczyk

Journal: Przegląd Pediatryczny
ISSN 0137-723X

Volume: 41;
Issue: 1;
Start page: 28;
Date: 2011;
VIEW PDF   PDF DOWNLOAD PDF   Download PDF Original page

Keywords: nefrotoksyczność | β2 mikroglobulina | dzieci | chemioterapia

ABSTRACT
Wprowadzenie: Wobec poprawy wyników leczenia przeciwnowotworowego coraz istotniejsza staje się ocena późnych powikłań narządowych chemioterapii, w tym także powikłań nerkowych. Powikłania nefrotoksyczne mogą dotyczyć od 30% do nawet 70% leczonych dzieci. Wydaje się więc, że problem polekowego uszkodzenia funkcji nerek po chemioterapii może w istotny sposób wpływać na jakość życia dzieci wyleczonych z choroby nowotworowej. Celem pracy była ocena funkcji nerek, a zwłaszcza ocena częstości i ciężkości upośledzenia funkcji cewki proksymalnej, u dzieci leczonych w przeszłości z powodu chorób nowotworowych w Klinice Pediatrii, Onkologii, Hematologii i Diabetologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Materiał i metody: Analizie poddano dane 85 dzieci (40 dziewczynek i 45 chłopców, mediana wieku 12 lat) leczonych w przeszłości z powodu chorób nowotworowych (mediana czasu po leczeniu 4,6 roku). Oceniano parametry uszkodzenia cewek nerkowych oraz kłębuszków nerkowych (m.in. jonogram surowicy i moczu, równowagę kwasowo-zasadową, stężenie kreatyniny w surowicy, mikroalbuminurię, dobową utratę białka z moczem, klirens kreatyniny, stężenie β2 mikroglobuliny w moczu), które zestawiono z rodzajem chemioterapii otrzymywanej wcześniej przez dziecko, obecnością innych czynników potencjalnie nefrotoksycznych oraz z faktem przeprowadzenia nefrektomii. Wyniki: Cechy subklinicznych zaburzeń funkcji cewek i kłębuszków nerkowych po przebytym leczeniu stwierdzono u 48 dzieci (56,3%). Glukozurię zaobserwowano u 3 dzieci, mikroalbuminurię - u 26, hiperkalciurię - u 7, hipermagnezurię - u 19, hiperfosfaturię - u 15. U 10 dzieci stwierdzono podwyższenie stężenia β2 mikroglobuliny w moczu. Obniżenie klirensu kreatyniny opisano u 17 pacjentów. Stwierdzono związek między wyższymi stężeniami β2 mikroglobuliny w moczu a cechami tubulopatiii u dzieci, a także z wcześniejszym stosowaniem potencjalnie silnie nefrotoksycznej chemioterapii oraz nefrektomii. Wnioski: Późne powikłania nefrotoksyczne, które wystąpiły u ponad 50% dzieci leczonych z powodu choroby nowotworowej mogą znacznie pogarszać jakość życia pacjentów. Określenie markerów pozwalających na wczesne wykrycie tych powikłań staje się jednym z wyzwań współczesnej onkologii dziecięcej. Istnieją podstawy by twierdzić, że stężenie β2 mikroglobuliny może być markerem tubulopatii po chemioterapii u dzieci. Słowa kluczowe: nefrotoksyczność, β2 mikroglobulina, dzieci, chemioterapia.

Tango Jona
Tangokurs Rapperswil-Jona

     Affiliate Program